ŚWIADECTWO CHARAKTERYSTYKI ENERGETYCZNEJ

jest dokumentem określającym jakość budynku czy mieszkania z punktu widzenia zużycia energii. Określa on wysokość ponoszonych rocznych kosztów na ogrzewanie i przygotowanie ciepłej wody użytkowej wentylacji i klimatyzacji, a w przypadku budynków użyteczności publicznej również oświetlenia.

Certyfikacja ma na celu uświadomienie i poinformowanie użytkownika, jakich kosztów może się spodziewać podczas eksploatacji oraz zachęcić do wprowadzania technologii i rozwiązań zmniejszających zapotrzebowanie energii. W dłuższej perspektywie wpłynie na globalne zmniejszenie zużycia energii, tym samym na ograniczenie emisji gazów cieplarnianych.

Od kiedy świadectwa charakterystyki energetyczne obowiązują w Polsce?

Od 1 stycznia 2009 świadectwo charakterystyki energetycznej jest obowiązkowe dla wszystkich nowo powstałych nieruchomości oraz używanych wprowadzanych do obrotu (sprzedawanych lub wynajmowanych), a także dla budynku, gdy w wyniku przebudowy lub remontu uległa jego charakterystyka energetyczna. Świadectwo jest sporządzane na podstawie oceny energetycznej, polegającej na określeniu wielu różnych parametrów energetycznych (zintegrowanej charakterystyce energetycznej).

Jakich budynków dotyczy obowiązek posiadania świadectwa charakterystyki energetycznej?

Obowiązek ustalenia charakterystyki energetycznej budynku w formie świadectwa charakterystyki energetycznej, wynika z ustawy Prawo budowlane. Świadectwa są sporządzane dla budynku oddawanego do użytkowania oraz budynku podlegającego zbyciu lub wynajmowi, a także w przypadku, gdy w wyniku przebudowy lub remontu budynku uległa zmianie jego charakterystyka energetyczna.

Przepisów tych nie stosuje się do budynków:

  • podlegających ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
  • używanych jako miejsca kultu i do działalności religijnej;
  • przeznaczonych do użytkowania w czasie nie dłuższym niż 2 lata;
  • niemieszkalnych służących gospodarce rolnej;
  • przemysłowych i gospodarczych o zapotrzebowaniu na energię nie większym niż 50 kWh/(m2·rok);
  • mieszkalnych przeznaczonych do użytkowania nie dłużej niż 4 miesiące w roku;
  • wolnostojących o powierzchni użytkowej poniżej 50 m2.